Zo’n week voordat ik vertrok, kreeg ik een berichtje: “Zin om met ons mee te gaan naar Kazachstan?” Zonder twijfel zei ik ja. Geen idee wat me te wachten stond, maar vaak zijn dat juist de mooiste reizen. Last minute avonturen zijn voor mij als fotograaf niet nieuw, dus vol enthousiasme stapte ik het vliegtuig in. Pas op de luchthaven zocht ik nog snel wat informatie over het land op. En eerlijk? Ik wist eigenlijk alleen waar het ongeveer lag.
Een groep sterke vrouwen
Rond 06.30 uur kwam ik aan bij het hostel en dook ik nog even een paar uurtjes in bed voordat de reis echt zou beginnen. Toen ik even later naar de eetzaal liep, zat de rest van de groep al te wachten: acht vrouwen, allemaal soloreizigers. Ik ben gewend dat er op z’n minst een paar mannen mee zijn of dat
er koppels in de groep zitten. Maar dit waren stuk-voor-stuk sterke vrouwen, die elkaar aanmoedigden, hielpen en verhalen deelden.
De eerste indruk
De eerste dag wandelden we door Almaty met een gids. We leerden over de geschiedenis, bewonderden de architectuur en maakten kennis met de locals. Die avond sloten we af met een diner in een lokaal restaurant. Pfoe, wat weten ze daar te koken! Het eten draait om vlees en noodles, en Kurt (gedroogde
kaasballetjes) is een lokale hit. Mijn favoriet? Gefrituurde aubergine.
“Kazachstan verraste me op elk vlak: de wijdse landschappen, de gastvrije mensen en de rijke cultuur.“
De start van de zesdaagse hike in Batan National Park
Daarna begon het echte avontuur: een zesdaagse hike. Hoe hikers hun tassen zo licht inpakken? Ik snap het nog steeds niet. Mijn rugzak woog 19,6 kilo, inclusief mijn apparatuur. De rest van de groep zat gemiddeld op 16 kilo, wat voor de meeste vrouwen al boven hun maximale draaggewicht is. (Zei ik al dat dit een groep sterke vrouwen was?)
De hike begon in het Batan National Park. Wat volgde waren zes dagen vol zon, af en toe regen, adembenemende landschappen, eindeloze vlaktes, mooie gesprekken, koude nachten en een klein beetje afzien. En dat afzien… het maakte alles juist beter. Na een beetje moeite kun je zoveel meer genieten van de schoonheid om je heen.
Zes dagen puur genieten
Elke ochtend begroette de zon ons met glinsterende ijskristallen op de tenten. Er is iets magisch aan wakker worden midden in de natuur. De stilte, de frisse lucht en de rust. Op de tweede ochtend werd ik vroeg wakker en liep ik naar een rustig plekje om mijn behoefte te doen. Op de terugweg werd ik niet alleen begroet door de prachtige zon, maar stond daar plotseling een kudde nieuwsgierige wilde paarden te grazen. Dit beeld… dit is Kazachstan: ongerepte natuur, zo wijds, vol wilde paarden.
Ochtenden zoals je ze graag ziet
Ik zette een kop koffie en genoot aan het riviertje van het uitzicht, rustig wachtend tot iedereen langzaam wakker werd. We hadden een rustige ochtend. Het voordeel van slapen in een tentje is dat zodra de zon op is, je wakker wordt en de dag kan beginnen. Na wat stretchen en inpakken konden we weer verder met de hike. Ik kan wel doorgaan over hoe mooi de landschappen in Kazachstan zijn, maar dit moet je echt met eigen ogen ervaren. Het ene moment loop je tussen naaldbomen, het andere moment sta je met je voeten in koud gletsjerwater.
Terug in Batan
Na zes dagen hiken kwamen we weer aan in Batan, bij het yurtkamp. Hier konden we voor het eerst weer douchen en schone kleding aantrekken. Na alle droogmaaltijden kregen we ook hier weer voor het eerst een vers gerecht. Wat was dat genieten. Na een paar potjes Weerwolven dook iedereen vroeg het bed in,
klaar voor een heerlijke warme nacht.
Roadtrip door Kazachstan
De volgende ochtend werden we na het ontbijt opgehaald door de bus die ons door Kazachstan zou brengen. De dagen stonden in het teken van cultuur snuiven en de hoogtepunten van het land ontdekken. Zo bezochten we musea, de Charyn Canyon, waar we vrijwel als enigen overnachtten naast de rivier, namen we een kijkje in een moskee en de lokale markt in Zharkent.
Daarna reden we door naar Altyn Emel National Park, waar we wederom prachtige wandelingen maakten, genoten van het uitzicht bij de vulkanische Kakytau-bergen en de Singing Dunes beklommen. De wind was enorm, maar zo ook het geluid dat de duinen maakten. Zo speciaal.
Paardrijden bij het Ile-Alatau-gebergte
Op de allerlaatste dag stond een paardentocht aan de voet van het Ile-Alatau-gebergte op het programma. Na deze bijzondere ervaring sloten we af met weer een heerlijk diner en keken terug op een geweldige reis. Een reis die ik niet had willen missen, met een groep vrouwen die ervoor hebben gezorgd dat dit avontuur onvergetelijk werd.
Kazachstan wat was je onvergetelijk
Kazachstan verraste me op elk vlak: de wijdse landschappen, de gastvrije mensen en de rijke cultuur. Deze reis herinnerde me eraan hoe vrij we leven en dat dit niet vanzelfsprekend is. Hoe bijzonder is het om te mogen reizen en nieuwe plekken te ontdekken. Dit is precies waarom ik dit werk doe.
Dankjewel, NOMADventure, voor dit onvergetelijke avontuur.
